در عشق

ای دلت شاه سراپرده‌ی عشق		جان تو زخم بلاخورده‌ی عشــق
عشق پروانه‌ی شمع ازل است		داغ پروانگی‌اش لم یزل اســـت
بیقراری سپهر از عشق اســت		گرم رفتاری مهر از عشق است
خاک یک جرعه از آن جام گرفت		که درین دایره آرام گـــــــــــرفت
دل بیعشق، تن بیـــــجان است		جان از او زنده‌ی جاویــدان است
گوهر زندگــــی از عشق طلب!		گـــــنج پایندگی از عشق طلب!
عشق هر جا بود اکسیر گرست		مس ز خاصیت اکســـیر، زرست
عشق نه کارجهان ساختن است		بلکـــه نقد دو جهان باختن است
عشق نه دلق بقا دوختن اســت		بلکه با داغ فنا ســـــوختن است
عاشق آن دان که ز خود بازرهـد!		نغمه‌ی ترک خودی ســــــازدهد
نه ره دولـــــــــت دنیا ســـــــپرد		نه ســــوی نعمت عقــــــبا نگرد
قبله‌ی همــــت او دوســـــت بود		هرچه جزدوست همه پوست بود
آنچه با دوســــت دهد پیـــوندش		شــود از فرط محبــــت بنـــــدش
ترک خشــــــنودی اغیار کنـــــــد		به رضـــــــای دل او کــــــــار کند
هر دم‌اش حیــــــرت دیــــگر زاید		هر نفــــــس شـــــوق دگر افزاید

 

 

کاش قلبم درد پنهاني نداشت

 

چهره ام هرگز پريشاني نداشت

 

برگ هاي اخر تقويم عشق

 

حرفي از يک روز باراني نداشت

 

 

 

کاش مي شد راه سخت عشق را

 

بي خطر پيمود و قرباني نداشت...